Ik snijd wellicht een gevoelig onderwerp aan, onderstaande is mijn zienswijze en ieder heeft recht om te kijken zoals hij of zij wil, ik zie mijn zienswijze niet als beter of als enige waarheid. Je kunt het onderzoeken.
Gevoelige kinderen krijgen vaak diagnoses. ADHD, Autisme etc. Ik zeg niet dat de symptomen van die diagnoses niet kloppen of dat die kinderen “makkelijk” zijn, want ik weet (ook uit ervaring) dat er wel degelijk dingen anders zijn aan gevoelige kinderen. Wat ik echter een groot nadeel ben gaan vinden van deze diagnoses is dat we een kind zien met een beperking, terwijl ik eigenlijk een kind zie met een talent dat nooit erkend is. Het kind gaat zich identificeren met de diagnose en wordt vaak steeds beperkter. De dingen waar angst voor is hoeven vaak helemaal niet meer gedaan te worden, waardoor angst en weerstand groeit. Ik heb daar persoonlijk erg veel moeite mee. Niet omdat ik de symptomen niet erken, maar omdat ik ze vooral zie als verzet op het niet gezien en gehoord worden.
Dat kinderen gevoeliger zijn maakt dat ze dingen zien en voelen die andere kinderen vaak over het hoofd zien. Ze zien details, ze zijn ‘echt’ en doorzien de maskers van de volwassenen. Ze spiegelen deze volwassenen, omdat dat de taak is van kinderen, ze kunnen niet anders. Ze worden er vaak op afgewezen, ze worden bijvoorbeeld brutaal genoemd, moeten gewoon luisteren, stil zitten, niet zo moeilijk doen etc. En ook zijn er vaak gevallen waarbij er wel mensen betrokken zijn die willen helpen, maar er ‘alleen’ in staan, ook niet precies weten hoe te handelen, maar weinig hulp tot beschikking hebben, waardoor spanningen hoog op kunnen lopen, bij het kind en in het systeem eromheen.
Gevoelige kinderen hebben een talent! Het wordt ervaren als een beperking omdat wij het blijven behandelen als een beperking, of als iets wat niet aangepast is. Nee het is niet aangepast, omdat ‘aangepast’ de beperking is! De aanpassing is het masker, het masker dat we als “normaal” zijn gaan hanteren, hoe mooi dat de gevoelige kinderen op deze wereld komen om ons te laten zien dat de aanpassing juist de beperking is.
Ik was zelf zo’n gevoelig kind, altijd een beetje anders, gepest, onaangepast, depressief, hechtingsproblemen. Later kreeg ik de diagnose ADD (ADHD, maar zonder dat uiterlijke drukke, meer de dromerige variant). Nu ik weer terug in mijn basisvertrouwen sta, zie ik mijn gevoeligheid als een talent, als iets dat de wereld gaat helpen en mijn missie is vooral naar deze gevoelige kinderen gericht: ik weet hoe ik ze kan helpen, ik kan ze werkelijk zien, zonder het filter/masker, omdat ik die zelf inmiddels heb mogen laten gaan.
Ik hoef niet meer aan te passen, ik mag er helemaal zijn, precies zoals ik ben, niet perfect, maar echt.
Om een kind werkelijk te kunnen zien denk ik dat het van belang dat we eerst onszelf werkelijk kunnen zien en dat is nog niet zo makkelijk. Het vergt enorm veel moed, want je komt schaduwen tegen, donkere kanten die je altijd hebt willen verstoppen. Gevoelige kinderen zien dit, ze kunnen de kunstmatige laagjes niet begrijpen, het toneelspel dat we spelen, ze snappen het niet. En dat is juist een mooi iets, want het leven is veel mooier zonder die laagjes toneelspel en maskers! Wij denken (en laten daardoor ook het kind denken) dat er iets mis is met het kind, terwijl wij degenen zijn die het niet zien zoals het werkelijk is….
Inmiddels heb ik mijn eigen schaduwen grotendeels aangekeken (een pijnlijk, maar zeer waardevol proces) en zie ik naast mijn eigen schaduwen nu ook die van anderen, zie ik het toneelspel, wat mensen zelf vaak (nog) niet kunnen zien. Hoe mensen vaak de goedkeuring van de ander nodig hebben, hoe er wordt geoordeeld, concurrentie, tekort, pesten/roddelen…, maar ook “positieve maskers” zoals heel attent willen zijn, het kleiner maken voor een ander, altijd voor anderen willen zorgen, je netjes gedragen etc.
Ik trek het me niet persoonlijk meer aan, hoe mensen mij zien of als ze me veroordelen, omdat ik nu weet dat het niets over mij zegt en omdat ik weet dat als je iets nog niet ziet, je het ook niet anders kunt doen. Maar als kind constant zien dat er iets niet klopt en toch moeten aanpassen, toch moeten geloven dat jij het niet goed ziet, want de volwassene weet het beter, die heeft de wijsheid…. dus pas maar aan, voldoe maar aan de wensen van die volwassenen want die weten het, jij niet. Hoe frustrerend en verwarrend moet dat zijn, hoe onbegrepen voelen ze zich, hoe weinig eigenwaarde houden ze nog over? Ik weet dat dit stukje heel moeilijk ontvangen wordt en ik snap dat ook, maar ik wil toch helemaal open gooien hoe ik het zie, de weerstand voor lief nemend… Ik hoop hiermee dan ook vooral de mensen die graag willen gaan kijken en graag willen onderzoeken te bereiken. Degenen die dat niet willen zijn evenveel waard en ik heb daar absoluut begrip voor, verschillen van meningen zijn er altijd en die mogen er ook zijn. Ik richt me dan ook op de mensen die zouden willen onderzoeken, die open willen staan om te kijken wat er mogelijk is, voorbij de beperkingen.
Iedere ouder doet zijn uiterste best, werkt ontzettend hard om het “goed” te doen voor zijn of haar kind en dat is geweldig! Dat maakt ook dat ik er heel hard in geloof dat we allemaal uiteindelijk zullen gaan kijken, dat systemen zullen veranderen en de wereld steeds een beetje mooier en liefdevoller zal worden. Hoe ontzettend confronterend, doodeng en vreselijk pijnlijk het ook is om naar binnen te kijken en je onvermogen te durven zien, het heelt. En wanneer jij heelt, geef je ruimte aan je kind om te helen, niet omdat je kapot bent, maar omdat je afgesneden geraakt bent, van wie je werkelijk bent.
Jij bent namelijk helemaal goed zoals je bent, met alle imperfecties en je hoeft helemaal niets na te streven, als je eerlijk durft te kijken naar wat er werkelijk is, dan ontstaat er vrijheid en lichtheid. Dan valt het ‘moeten’ weg en ontstaan er mogelijkheden en daar wil ik graag op focussen: op mogelijkheden en talent.